Twee jaar geleden begonnen we samen aan een avontuur. Hoewel onze generatie een aantal jaren uit elkaar ligt,
hebben we allebei dezelfde roots: KIOS.
Patrick zette bijna vijftig jaar geleden zijn eerste stappen als welpje op het veld van KIOS. Gerben volgde een generatie later. We groeiden allebei op in het beroemde middenvak – ja, voor de jongere lezers: vroeger speelden we nog met drie vakken in plaats van twee. Uiteindelijk mochten we zelfs samen uitkomen in KIOS 1, iets waar we allebei met veel plezier op terugkijken.
In de jaren daarna hebben we op verschillende manieren geprobeerd onze bijdrage aan de vereniging te leveren. Als trainers van selectieteams, bij het verzorgen van clinics en vanuit de KUP-commissie hebben we ons ingezet om structuur aan te brengen, trainers en commissies beter met elkaar te verbinden en zo de vereniging verder te helpen ontwikkelen.
Vanuit de KUP-commissie ontstond ook het idee dat we misschien meer konden betekenen voor de vereniging dan alleen adviseren. We zagen kansen om invloed uit te oefenen op de ontwikkeling van de selectie, niet alleen op korfbaltechnisch gebied, maar juist ook op sociaal en mentaal vlak. Het doel was helder: spelers dichter bij elkaar brengen en samen bouwen aan een omgeving waarin mensen zich kunnen ontwikkelen én met plezier kunnen presteren.
Al snel ontstond een mooie taakverdeling. Gerben richtte zich vooral op het korfbalinhoudelijke gedeelte, Patrick meer op de mentale, sociale en teamontwikkelingskant. Twee verschillende invalshoeken, maar met één gezamenlijk uitgangspunt:
"Zonder plezier geen prestatie."
Daarnaast hebben we vanaf het begin gekeken welke kennis en expertise er binnen de club aanwezig was. We hoefden het niet alleen te doen. Patricia Kroon en Marjolein ten Dam sloten zich aan en leverden ieder op hun eigen manier een belangrijke bijdrage aan de ontwikkeling van de selectie. Ook Shelley Kool was in de beginfase betrokken
en heeft haar steentje bijgedragen aan het fundament dat in die periode werd gelegd. Na een uitgebreide voorbereiding begonnen we aan het eerste seizoen. KIOS 1 maakte direct indruk door de eerste wedstrijd in de Hoofdklasse te winnen. Helaas bleek dat niveau uiteindelijk net iets te hoog gegrepen, maar de basis voor verdere ontwikkeling was gelegd.
In het tweede seizoen zagen we waar we misschien nog wel het meest trots op zijn. De verbinding binnen de staf en binnen de gehele selectie was sterk. Er ontstond een hechte groep waarin met elkaar werd gewerkt, gelachen, gewonnen en soms ook verloren. Er waren mooie uitjes, sportieve successen en natuurlijk ook tegenslagen. Blessures zorgden regelmatig voor uitdagingen en gedurende het seizoen kregen we te maken met serieuze personele problemen. Toch werd dit steeds gezamenlijk opgevangen. Spelers van KIOS 3 en de U19 stonden klaar wanneer dat nodig was en bewezen opnieuw hoe belangrijk de breedte en saamhorigheid binnen een vereniging zijn.
Uiteindelijk werd het harde werken beloond. KIOS 1 sloot het seizoen af met een prachtig kampioenschap en promotie naar de Overgangsklasse. KIOS 2 wist zich knap te handhaven in de Eerste Klasse. Resultaten waar spelers, staf en de hele vereniging trots op mogen zijn. Sterker nog, we hebben het gevoel dat beide ploegen nu spelen op het niveau waar ze op dit moment thuishoren en verder kunnen bouwen aan hun ontwikkeling.
Maar misschien nog belangrijker dan de sportieve prestaties is de les die we samen hebben geleerd: samenwerken gaat niet vanzelf. Verbinding ontstaat niet zomaar. Daar moet je bewust in investeren. Door aandacht te hebben voor elkaar, samen plezier te maken, moeilijke momenten te delen en successen gezamenlijk te vieren. Dat geldt voor spelers, stafleden, commissies, trainersgroepen en eigenlijk voor de hele vereniging.
Wij kijken met veel plezier en trots terug op deze bijzondere periode. We willen iedereen bedanken die hier op welke manier dan ook een positieve bijdrage aan heeft geleverd. Samen hebben we gebouwd aan meer dan alleen korfbal.
Wij wensen iedereen binnen KIOS veel sportiviteit, plezier en geluk toe voor de komende jaren.
Gerben Donker & Patrick Blauw